«Ես կը խուսափէի «Զանգեզուրի միջանցք» բնորոշման գործածումից, քանի որ այն որոշակի մտավախութիւններ է առաջացնում մեր հասարակութեան աշխոյժ շերտերում: Հետեւաբար, կարծում եմ, որ դրա փոխարէն աւելի ճիշդ է օգտագործել «Զանգեզուրի ճանապարհային հանգոյց» բնորոշումը»,- յայտնած է Հայաստանի առաջին նախագահ Լեւոն Տէր Պետրոսեանը՝ պատասխանելով «Իլուր»-ի հարցումին, թէ ինչպէ՞ս կը պատկերացնէ «Զանգեզուրի միջանցքի» խնդիրին հանգուցալուծումը:
«Զանգեզուրի ճանապարհային հանգոյցի վերահսկողութիւնը, բնականաբար, ինքնիշխան իրաւունքի ուժով, պէտք է իրականացուի բացառապէս Հայաստանի կողմից: Ինչ վերաբերում է շահագրգիռ այլ պետութիւնների քաղաքական եւ տնտեսական նպատակադրումներին, ապա Հայաստանն, իմ համոզմամբ, ի վիճակի է, միջազգային իրաւունքի պահանջների համաձայն, երաշխաւորել նրանց անխափան գործունէութիւնը: Այդ հարցում Հայաստանը, կամայ թէ ակամայ, ակնկալում է իր ռազմավարական գործընկերների՝ Ռուսաստանի, ԱՄՆ-ի եւ Իրանի գործուն համագործակցութիւնը, հակառակ նրանց միջեւ առկայ ակնյայտ տարաձայնութիւնների»,- ըսած է Տէր Պետրոսեան:
«Մեծ տէրութիւնների միջեւ հակասութիւնները, որպէս կանոն, աւելի հեշտութեամբ են լուծւում, քան փոքր երկրների միջեւ, ինչը բացատրւում է մեծերի հասունութեան հանգամանքով: Դրա ապացոյցն են, մասնաւորապէս, Քարիպեան (1962թ.) եւ Տամանսքի (1969թ.) ճգնաժամերի յաղթահարումը, գերտէրութիւնների մրցակցութեանը զուգընթաց ժամանակ առ ժամանակ միմեանց միջեւ կնքուած սպառազինութիւնների կրճատման համաձայնագրերը, փրոքսի պատերազմների պարագայում իրենց փոխհամաձայնեցուած լուծումները եւ այլն»,- նշած է Հայաստանի առաջին նախագահը:
